Sonsuzluğa Seyahat 3. Kısım (Son)

Geldiğimiz yer sonsuzluktu ama garip bir şeyler oluyordu. Neden herkes beni buraya getiren yıldızın etrafında toplanmıştı.. Neden herkes mutsuzdu… Hemen yıldızımın yanına yaklaştım.. Öylece uzanmıştı ve artık eskisi kadar parlamıyor hayır hatta hiç parlamıyordu. İnsana benziyordu..

“Neyin var?” dediğimde başka bir yıldız “Hala bilmiyor musun?” dedi. 

“ Neyi?” dedim gözlerim kocaman açılmıştı ve duyacaklarımın korkunç olduğunu düşünmeye başlamıştım. 

“Bir yıldız bir insana ışığından verirse artık parlayamaz ve kısa sürede tamamen söner” 

O ana kadar yaşadığım huzur ruhumdan bunu duyduğum anda çekilmişti ve ben insanken hissettiğimden daha korkunç hissediyordum. Hemen yıldızımın ellerini avuçlarıma alarak “Bunu bana neden söylemedin?” dedim. Diğer yıldızlar şaşkındı.

“Söylememiş..”

“Biliyor olmalıydı”

“Kararı her zaman insanlar verirdi”

Neler oluyordu.. Anlayamıyor kahroluyordum…

” Lütfen birileri tüm ışığımı ona geri vermemde bana yardım etsin ben insan olarak yaşayabiliyordum neden böyle olmak zorunda sanki” ağlıyordum.

Gözyaşlarım boşluğa doğru yıldız tozları şeklinde dökülüyordu. Adeta bir görsel şölendi bu.. Hem ağlıyor hem de benden kaynaklanan bu mucizeye hayretle bakıyordum..

Yıldızlardan bir tanesi yanıma yaklaştı ve “Çok fazla acı çeken insanlar için bazı yıldızlar umuttur…  Seni takip etti ve ne kadar üzgün olduğunu gördüğünde buna kayıtsız kalamazdı. Sana birkaç defa sordu ve sen ona istediği cevabı verdin.. Çünkü o yalnız  ve kayıp bir yıldızdı.. Ona değer verdin.. Onu önemsedin.. Oda sana yardım etti. Çünkü sen daha ufacık bir çocukken o seni her zaman takip etti ve her zaman senin için parlamayı sürdürdü. Sana gerçeği söylemek istemedi çünkü sen kabul etmezdin. Çünkü o seni uzun süredir tanıyordu..  Işığını seninle paylaştığında kendi ışığı zamanla sönecekti.. Yine de bu mutluluğu yaşamak için bunu denemeye değerdi... Şimdi onun ışığını sonsuza dek yaşatmalısın.. “

Kulaklarıma sürekli yankılanan bu cümlelerle sonsuzluğa doğru uçuyordum.. Bu yaşadıklarımın rüya olması gerekiyordu. Bir yıldızın ölümüne nasıl sebep olabilirdim. Kendi bencilce duygularım yüzünden.. Bana sorsaydı asla kabul etmezdim. Bana söylemeliydi. Ne yani bunca zamandır baktığım o yıldız bu muydu? Hep benim için mi parlamıştı.. Sonunda onun ölümü ben mi olmuştum?

Ben hızla uçtukça gözyaşlarım parlak tozlar halinde ardımda iz bırakıyordu. Acım bile güzeldi.. Ama kendimi yıldız katili olarak görüyor ve kahroluyordum.. Onu kurtarmanın yolu yoktu.. Bununla sonsuza dek yaşayabilir miydim? Bu benim lanetim miydi?

Sonra geri dönmeye karar verdim. Yıldızım ölüyordu. Kollarıma aldığımda onu gözlerini araladı ve derin gülümsemesiyle karşılık verdi.

“Neden?” diyebildim ve yine yıldız tozlarına boğuldum.

 “Elini uzatarak yanaklarımdan süzülen yıldız tozlarını sildi.

“Korkma, ağlama, sen de başka mutsuz insanlar için parlamaya devam et.. Çünkü sen parladıkça sonsuzluğun artacak ve ben hep senin ışığında yaşıyor olacağım.. Sakın unutma o ışık aslında bendim.. Beni yaşat.. Hep ışığında olacağım.. Teşekkür ederim” dedi ve tozlara dönüşmeye başladı.

Çığlıklarımı bastıramıyordum… Ellerimde kalan tozlar etrafa saçıldı.. Artık yoktu.. Beni kurtaran yıldızımı öldürmüştüm.. Ama kendimi de öldürmeyecek ve onun için sonsuza dek parlayacaktım..

Sonra o yaşlı yıldızın söylediklerini hatırladım..

“Bir yıldız ne kadar fazla parlarsa bir yerlerde acı çeken herhangi bir insanın acısı biraz olsun hafiflermiş..” Buna inanmak zor değildi artık benim için.. Çünkü bunca yaşadığım zorlukta hep ayakta durabilmiştim benim için parlayan yıldızım sayesinde.. Kendi yıldızım için karar verdim. Hem kendim hem onun için sonsuza dek parlayacaktım…

Evet bir zamanlar ben bir insandım… Ama hayat bana hep acı sürprizler hazırlamıştı… Yenildim başaramadım.. Ama artık bir yıldızım.. Yıldız olarak başaracaktım ve sonsuzluğa parlayacaktım… 

SON