Sonsuzluğa Seyahat 1. kısım

“Niye ağlıyorsun” dedi. Ilık, yumuşacık bir ses..  Oysa ağlamıyordum. Nasıl farketmişti ruhumdan dökülen gözyaşlarını..  Kim olduğunu görmek için başımı kaldırdığımda aydan yansıyan ışık gözlerimi kamaştırdı ve ben önümde uzunca dikilen o silüeti seçemedim. “Kimsin sen?” sesim titreyerek sorabildiğim tek soruydu.

Gökyüzünde daha önce görmediğim kadar çok yıldız dünyaya inat parlıyordu. Ilık bir hava, parlak bir dolunay ve gecenin derin sessizliği karanlığı kaplıyordu. Uyku tutmayan gözlerim birazcık huzur aramak için etrafa bakınıyordu. Çatıya öylece oturmuş yıldızlara anlam yüklemeye çalışıyor ve ruhumdaki sancıyı bastırmaya çalışıyordum.

“Niye ağlıyorsun” dedi.  Ayın gözlerimde yaptığı yansıma etkisiyle seçemediğim uzun silüet beni ürkütmüştü. Kim olduğunu sorduğumda cevap vermemeyi seçmişti ve ayın önünde öylece durmaya devam ediyordu.

“Ağlamıyorum”  dediğimde ağlamıyordum. En azından görünürde gözyaşı yoktu.

“Niye ağlıyorsun?” dedi. Yerimden hafifçe doğrulacaktım ki korktuğumu anladığımı gösteren bir hamleyle ayın önünden çekildi ve arkama doğru geçti. Yüzüne bakmaya korkuyor başımı bir türlü çeviremiyordum. Sırtını sırtıma döndü ve arkamda oturdu.  Ama sonra biranda her şey değişti ve ruhum eskisi kadar sızlamadı. Tekrar sordum “Kimsin sen?”

“Sadece neden ağladığını söylemeni istiyorum” dedi. Neden bu kadar ısrarcı olduğunu anlamıyordum. Kim olduğunu bir kere daha sorsam bana yine aynı cevabı vereceğinden emindim artık.

“Gözyaşı görüyor musun? Ağladığı mı da nereden çıkarıyorsun?” sesim biraz yüksek çıkmıştı.

“daha önce 4. Kez sormamıştım ama buna mecburum lütfen 5. Kez sormak zorunda bırakma ve söyle niçin ağlıyorsun?”

Sözlerini bitirir bitirmez büyük bir şaşkınlık ve kızgınlıkla kim olduğunu görmek ve benimle dalga geçip geçmediğini anlamak için arkamı döndüm…

Boşluktu.. Sonsuzluktu.. Işık süzmesi halinde bir anda ortadan kayboluşunu gördüğümde tam olarak ruhumda hissettiğim yokluktu..

Devam edecek..