Bir Yıldız Rüyası..: Mart 2015

17 Mart 2015 Salı

Hayatın neresindeydim…

Hep istediğim ancak her zaman başkalarının sahip olduğu şeylerin ardından baktığım yerdeydim bazen… Zaman eskiden olduğu gibi yavaş değildi artık… Hüzün daha derin, mutluluk daha ütopik, neşe çok daha uzaktı günlerimden… Hiçbir yerde huzur bulmuyor, hiçbir şeyden mutluluk duyamıyordum. Hayata hep şüpheyle yaklaştığım yerdeydim… Gözyaşlarına dönüşen keşkelerimin yastığımı ıslattığı yerde bazen de… Hayatı daha fazla sorguladığım, her şeye anlam yüklemeye çalıştığım yerdeydim… Korkularımın büyüdüğü büyük bir alemde sıkışıp kalmıştım. Beklediğim şeyin ne olduğunu bilmeden oradan oraya sürüklendiğim, fırtınaya kapılmış amaçsız bir şeye dönüştüğüm yerdeydim. Ruhumu iyileştirmek zorunda olduğumu bildiğim ama elimden bir şeyin gelmediği derinlikteydim…

Elimde, yetinebileceğim kadar anıyla yoluma devam etmek zorunda olduğum gerçeği her an kalbime saplanıyor beni huzursuz etmeye yetiyordu. Bazı şeylere kendi ellerimle neden olduğum gerçeği ise cabasıydı. Bugün burada olduğum kadar kolaydı buradan ayrılmak… Anlıktı yaşamak… O son güne kadar sırtımda taşıyacağım yüklerle, pişmanlıklarla, geç kalmışlıklar veya yanlış seçimlerle dost olmak zorundaydım… Neden sadece o an arzu ettiğim şeyleri yapmamıştım…

Şimdi kaybettiklerimin ardından öylece bakmakla yükümlü olduğum yerindeyim hayatımın…

İçimdeki karanlık tarafı keşfettiğim ve onu tanımaya çalıştığım yerdeyim… Hep övündüğüm erdem sandığım özelliklerimi küçümsemeye başladığım yerindeyim yaşamın… En derindeyim… Kayıbım…

8 Mart 2015 Pazar

Gitmiyordu kimse bizden gerçekten

Onlarsız yaşayamayacağın şeyler yoktu sadece onlarsız yaşayamayacağını düşündüğün şeyler vardı. Bu yüzden birisi ayrılık veya ölümle içinde bir boşluk oluşturduğunda boşlukta kaybolmamak için yaşamın kıyısına yüzerdi insan…

Kimisi yüzerken boğulur ve kaybolur, kimisi bir cankurtarana rastlar, kimisi ise boğulurken yüzebilmeyi öğrenirdi.

Herhangi bir acıyla başa çıkabilme gücü kendi elindeydi insanın.

Herkesin kendine özgü kanatları vardı ve herkes kendi kanadının götürdüğü yere kadar uçabilirdi hayatta.. Kiminin görkemli, dev; kiminin minik zayıf…

Yaşanmamışlıklar, yarım kalmışlıklar delikler açıyordu yüreğin duvarlarında.. Bu delikler büyüyor birleşiyor ve derin boşluklar oluşturuyordu. Kimisi kaçacak yer bulamıyor, kimisi delikleri kapatabiliyordu.

Yine de O gittiğinde hala orada olduğunu bilmeliydi insan… Sadece göremiyor diye onu yok sayabilir miydi? Su bile buharlaştığında havaya karışıyordu… Yıldızlar gündüzleri hala oradaydı… Yapraklar çürüyerek toprak oluyordu… O halde hiçbir şey yok olmuyordu aslında..

Olan, her şeyin şekil değiştirmesiydi..

Gitmiyordu kimse bizden gerçekten..

Bizden gitmesine izin vermediğimiz hiçbir şey gerçekten bizi terketmiyordu.

O halde neden acı veriyordu ayrılık..

Cevabı henüz insan zihninin erişemeyeceği ayrıntıda gizliydi…

Buna vakıf olanlar katlanabiliyordu..

Couple Chibies

Herhangi bir şey sizi gülümsetip mutlu edebilirdi şu hayatta... Anlamsız bulduğunuz şeyler bir anda hayatınızın bir köşesine yerleşebilir ve huzur katabilirdi hayatınıza.. Biraz gülmek biraz daha yaşanılır kılmak için hayatı dört gözle beklediğiniz şeyler olabilirdi mesela.. Daha önce hiç tanımadığınız, yüzünü bile görmediğiniz, karşılaşmadığınız hatta varlığından bihaber olduğunuz insanlar bir şekilde hayatınıza girerek size farklı duygular yaşatabilirdi.. Çünkü hayat bitinceye dek sürekli mucizelerle doluydu... Önemli olan mucizeleri yakalayabilmekti onlara tutunarak ileriye yürümekti.. Siz farkında bile olmadan birilerinin hayatında değişime neden olabilirdiniz.. Birilerini neşelendirebilir birilerinin hüznünü paylaşıyor olabilirdiniz.. Çünkü hayat hayat bitinceye dek sürekli tesadüflerle doluydu veya kaderdi her şey.. Nasıl adlandırırsanız adlandırın farketmez.. Sonunda yaşadığınız ne varsa elinizde kalacak olan değerli anılarınızdı...

Bir şekilde aklıma gelen bir fikir doğrultusunda ismine "winter couples" dediğim bir çizim silsilesi başlattım.. Çizmeyi sevdiğimdendi aslında.. Ama sonra şunu farkettim.. Birileri buna değer vermişti, önemsemişti ve en önemlisi gülümsemişlerdi.. Birinin gülümsediğini anlamak için onu görmeniz gerekmezdi.. Bunu hissedebilirdiniz..

Sonra bir bakmışım heryerde çizdiğim couple'lar vardı.. Böyle bir şeyi görmek ne kadar huzur vericiydi bilseniz.. Bu işin yaşla, meslekle, memleketle hiçbirşeyle ilgisi yoktu.. Bu tertemiz, güzel, saf bir duyguydu.. Karmakarışık olmuş hayatların içinde küçücük bir mutluluktu bir araya getirilip biriktirilmesi gereken.. Hayır abartmıyordum.. Çünkü bu sadece hayatın bir parçasıydı.. Tek yaptığım hissetmekti.. Hissetmek..

Hissediyorum.. Teşekkürler..

Sizi sıkmak değildi niyetim sadece anlık gelen hisleri paylaşmaktı.. İşte o birilerini gülümseten winter couples;